പഴയകാലം!

 

പഴയകാലത്തെ ചരിത്രം കേൾക്കൂക

പുഴ, വയലുകളിണകളായ്, സുഖം.

അഴകേറുന്നൊരു തരുണിയാം ഭൂമി,

മഴമേഘങ്ങൾതന്നടുത്ത സുഹൃത്തായ്.

 

കഴിവുള്ളമക്കൾ കരുതി ധാത്രിയെ ,

അഴലില്ലാക്കാലം വളരെ ഘോഷിച്ചു.

വയലിൻവായിക്കും മഴതൻ ചാറ്റലും,

വയൽക്കിളികളും നിരന്നന്നു നിന്നു.

 

ഹരിതത്തിൽ ചേല ‘വെൽവെറ്റുപോലവേ,

പരിശുദ്ധമായി ധരിച്ചുനിന്നവൾ.

വരിയിൽ കൊക്കുകൾ വെളുത്ത സാരിയിൽ,

വരമ്പിൻ വാസക്കാർ ചെറുപുല്ലും വാണു.

 

സമൃദ്ധം മൗലിയിൽ മുടിപേറും കേര-

മമൃതകുംഭങ്ങൾ നിറയെ തേൻനീരും,

ചുവന്നകല്ലിൻറെയടയ്ക്കാമാലകൾ,

കവുങ്ങു ഗളത്തിൽ ധരിച്ചാടീ നിന്നു.

 

പുതിയകാലത്തായ് മിഴിവാം ദേശത്തെ,

ചതിചെയ്തു നാശം വരുത്തിക്കൊല്ലുന്നു.

ഉതിരില്ലാ കതിർ, നിലം മരിച്ചുപോ-

യുതിർത്തതിലിട്ടു വലിയകുന്നുകൾ.

  

മനുജരേ! നിങ്ങളറിഞ്ഞുവോ ഭൂമാ

മിനുങ്ങിടും ശാന്തി നിറുത്തും തരില്ല.

മനം നിറച്ചിടാം നലമാം ചിന്തയാൽ,

സ്വനം മൂളാം താളം പ്രകടമാക്കിയും.

  (വൃത്തം -അന്നനട)